41 jaar in het onderwijs en nog altijd blijven lachen

Piet Hermans demonstreerde nog voor zijn opvolgers

Oktober 2017

De eerste leerlingen die hij in de klas had zijn zelf al 52 jaar oud en in 41 jaar onderwijs demonstreerde hij vier maal voor betere leeromstandigheden voor de jeugd. Nadat hij vorig jaar al zijn robijnen jubileum vierde, neemt Piet Hermans (64) uit Lage Mierde donderdag 12 oktober afscheid van zijn kinderen op de Leilinde.

tot kort voor zijn afscheid demonstreerde Piet nog voor betere voorwaarden voor leraren

,,Ik stond op wacht in mijn militaire diensttijd en we lagen ergens op de heide. Komt mijn sergeant met een veldtelefoon naar mij toe. Telefoon voor mij? Het bleek een school in Reusel te zijn, ze hadden met spoed een vervanger nodig.”

In zijn jongste jeugd had de Hooge Mierdse boerenzoon Piet Hermans nog niet verwacht in het onderwijs terecht te komen. Op de boerderij van zijn vader werkte hij met de knol op het land. Maar na de HBS volgde de Pedagogische academie en lonkte toch het onderwijs.

,,In Reusel waren de Jozefschool en Plonderijen net samen gegaan. Ik heb de oude namen nog mee ten grave gedragen bij de opening van de nieuwe school: De Leilinde. Ik zag in ruim veertig jaar de kinderen -veelal groep 4- veranderen. Maar eigenlijk veranderde niet het kind, maar wel de omstandigheden. Er zijn nu meer problemen voor de kinderen waardoor ze speciale begeleiding nodig hebben. Mijn eerste klas had 38 kinderen, mijn laatste tien minder. Maar door alles wat er bij het onderwijs bij kwam, werd het wel zwaarder. Daarom demonstreerde ik onlangs nog mee in Den Haag. Niet voor mezelf, maar wel voor mijn collega’s en opvolgers.”

Het is duidelijk dat Lage Mierdenaar Hermans zijn hart achter laat bij de kinderen in de Reuselse schoolklas. Bij zijn afscheid gaat hij nog één keer alle klassen rond.

‘’Ik maakte op de Leilinde de overgang mee van het bordkrijt naar het digitale bord en die ontwikkeling gaat nog steeds door. Als ik een leerling zag vertrekken en enkele jaren later als profvoetballer terug zie, is dat ontzettend leuk. Minder leuk was definitief afscheid nemen van een leerling na een ongeval. Het brengt je weer terug op aarde. Ik hield altijd van de humor in de klas. Op zijn tijd een grapje en uitgaan van de mogelijkheden van het kind. Dat zal ik wel gaan missen. Ik heb nu voor de eerst komende tijd helemaal geen plannen gemaakt. Mijn vrouw heeft al wel een nieuwe stofzuiger gekocht, maar ik heb de gebruiksaanwijzing nog niet gelezen.”