Waar zijn mijn schoenen?
Dinsdag 3 december 2019
 
Het is er druk bij de start van de mountainbiketocht. We zijn ergens in het buitenland en ik zie van een afstand de hoge bergen. De mountainbike voelt goed onder mij en dan klinkt het startschot. Ik kijk om en iets schuin achter mij zie ik onze Jos, mijn broer. Puffend en zwetend gaan we de eerste berg op en als enkele uren later de eerste stop opdoemt is dat een verademing. Het is inmiddels vochtig en nat om mij heen, alsof de mist in de bergen overal in doordringt. In het cafeetje waar de stop is, brand de kachel en ik besluit om mijn schoenen even uit te doen en ze bij de kachel te laten drogen.
Ik zie Jos, we buurten wat en maken weer aanstalten om te vertrekken. Maar dan zie ik mijn schoenen niet meer bij de kachel staan. Ik kijk rond en rond en Jos heeft zijn hand al opgestoken en is vertrokken. Maar wat doe ik?
Ik kijk naar de kachel en zie er andere schoenen staan. Ze lijken qua uiterlijk wel wat op die van mij, maar ze zijn het niet. Misschien heeft een andere persoon zich vergist en die rijdt nu met mijn schoenen rond?
Ik besluit de gok te wagen en trek de andere schoenen aan. Ze voelen anders en als ik op de fiets klim merk ik ook meteen dat ze niet goed op de pedalen klikken…
Ik probeer zo goed en zo kwaad als het kan te fietsen maar dat gaat niet goed. In de verte zie ik Jos steeds meer uit het zicht verdwijnen. Ik worstel om goed op de pedalen te komen, maar het gaat van kwaad tot erger. Net als ik me afvraag hoe ik die tocht kan voltooien en de dag door kan komen, wordt ik wakker.
 
Het was geen prettige droom.
Behalve dat ik ooit eerder met onze Jos zo’n tocht reed in Italië (volgens mij was dat 2010) heb ik geen aanwijzingen waarom mijn verbeelding op deze manier met mij op de loop ging.
Zijn dromen dan toch bedrog?